Onroerend goed in de voorsteden kwetsbaar als de vraag na de pandemie verschuift, waarschuwt de Bank of Canada

De kloof tussen onroerend goed in de binnenstad en huizen in de buitenwijken is aanzienlijk kleiner geworden tijdens de COVID-19-pandemie, een ontwikkeling die markten buiten de grote steden nog kwetsbaarder kan maken voor een vertraging.

Dat is een van de belangrijkste conclusies uit een onlangs gepubliceerde analyse van de Bank of Canada waarin werd gekeken naar de woningwaarderingen in 15 steden in het hele land, zowel vóór de pandemie als nu.

Historisch gezien is onroerend goed in stadskernen meestal duurder omdat mensen dicht bij stadsdiensten en -voorzieningen en levendigere banenmarkten willen wonen. “Maar dit patroon is mogelijk verschoven tijdens de COVID-19-pandemie”, zei Louis Morel, beleidsadviseur bij de centrale bank, in een analytische notitie die maandag werd vrijgegeven.

De kosten en het ongemak van woon-werkverkeer zijn typisch een nadeel van het leven in de buitenwijken, maar de massale beweging in de richting van thuiswerken tijdens de pandemie gooide dat oude gezegde op zijn kop, toen stadsbewoners massaal naar de buitenwijken stroomden voor meer ruimte.

Morel merkt op dat veel van de diensten die inwoners van de binnenstad genieten van het leven in steden, zoals concerten, restaurants en live-entertainment, op de een of andere manier zijn stopgezet.

“Tussen het thuiswerken of studeren en de beperkingen op het gebied van de volksgezondheid, brachten mensen meer tijd thuis door dan ooit tevoren”, zei hij. “Een verlangen naar meer woonruimte kan veel Canadezen hebben aangemoedigd om onroerend goed te zoeken in de buitenwijken, waar kavels en huizen doorgaans groter en betaalbaarder zijn.”

De huizenprijzen stegen bijna overal tijdens de pandemie, maar de winsten waren vooral groot in de buitenwijken, waardoor ze tegenwoordig minder betaalbaar zijn dan ooit tevoren.

BEKIJK | Hoe sommige buitenwijken omgaan met stadsuitbreiding:

De Peelregio van Ontario worstelt met stadsuitbreiding

In Peel Region, ten westen van Toronto, hebben ambtenaren een plan aangenomen om de stedelijke ontwikkeling uit te breiden om een ​​groeiende bevolking tegemoet te komen, waardoor ze op gespannen voet staan ​​met voorstanders die pleiten voor de noodzaak om groene ruimten te behouden.

In 2016 zou een huis in de buitenwijken, 50 kilometer buiten het centrum, doorgaans ongeveer 33 procent minder waard zijn dan een vergelijkbaar huis in de stad. Zelfs in 2019, vóór de pandemie, was dat verschil verkleind tot 26 procent, maar volgens de berekeningen van de bank was het gemiddelde kostenvoordeel vorig jaar geslonken tot slechts 10 procent.

Randall Bartlett, een econoom bij Desjardins, beschreef het fenomeen dat ervoor zorgt dat de huizenprijzen in de voorsteden stegen: “Rijd totdat je in aanmerking komt.”

“De toename van werken op afstand tijdens de pandemie stimuleerde migratie binnen en tussen provincies op een manier die ongekend was in de geschiedenis”, zei Bartlett vorige week in een afzonderlijk rapport. “Waar gezinnen ooit stadscentra verlieten op zoek naar meer ruimte toen er eenmaal kinderen kwamen, konden ze nu veel verder weg gaan, ook naar plattelandsgemeenschappen en provincies met een betere betaalbaarheid”


Maar die trend begint misschien al te veranderen, aangezien veel werkplekken die voorheen thuiswerken omarmden, zijn teruggekeerd naar een hybride werkmodel waarbij de meeste medewerkers ten minste een deel van de tijd naar kantoor terugkeren.

De trend is al zichtbaar op de huizenmarkt, aangezien markten in voorsteden die tijdens de pandemie buitensporige winsten boekten, nu prijsdalingen zien, zelfs terwijl grote stadscentra grotendeels stabiel blijven.

“Het is moeilijk voor te stellen dat de huizenmarkten van sommige kleinere gemeenschappen hun ongekende pandemische prijsstijgingen behouden naarmate mensen regelmatiger terugkeren naar persoonlijk werk”, zei Bartlett.

Hij zegt dat gebieden buiten Toronto, waarvan sommige de gemiddelde prijzen zagen verdubbelen tijdens de pandemie, het meest kwetsbaar zijn voor een vertraging.

“Als we vooruitkijken naar hoe de correctie van de nationale huizenmarkt op provinciaal niveau zal uitpakken, wordt verwacht dat het in sommige opzichten het omgekeerde zal zijn van wat we tijdens de pandemie zagen.”

Hoewel de Bank of Canada stopt met speculeren over de oorzaak of het maken van voorspellingen, waarschuwt ze wel dat de kleiner wordende prijskloof tussen de buitenwijken en de binnenstad een probleem kan worden als de voorkeuren weer verschuiven naar hoe de dingen vroeger waren.

“Als deze voorkeursverschuiving tijdelijk is, kan de nabijheidspremie gedeeltelijk terugkeren naar het niveau van voor de pandemie”, aldus de bank.

“Zo’n verschuiving in relatieve prijzen zou vooral problematisch kunnen zijn als het woningaanbod in meer voorstedelijke gebieden sterk zou reageren in afwachting van een blijvende lokale vraag.”

Leave a Comment